เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 อายุขัยพุ่งพรวดเจ็ดวัน! ชิวเซิง: ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถิด ข้าไม่เหลือสักหยดแล้วจริง ๆ
“หลิน! ซุ่ย! ซุ่ย!”
เสียงคำรามที่เจือทั้งความเดือดดาลและอ่อนแรงดังกึกก้องขึ้นในโถงด้านในอันเงียบสงัด
ชิวเซิงลืมตาพรึ่บ พลางผลักมือเล็กเย็นเฉียบทั้งสองข้างที่อยู่ด้านหลังออกไป เขารู้สึกราวกับเพิ่งถูกลากขึ้นมาจากใต้ผืนน้ำลึก สมองส่งเสียงอื้ออึง ทั่วสรรพางค์กายปวดเมื่อยอ่อนระโหย ราวกับถูกสูบจนแห้ง
ความรู้สึกนี้ เขาคุ้นเคยยิ่งนัก!
หลินซุ่ยซุ่ยถูกแรงผลักของเขาจนเซถลา แต่นางไม่ได้ยืนมั่นแล้วแก้ตัวอย่างที่ชิวเซิงคิด กลับปล่อยตัวล้มไปด้านหลังตามแรงผลัก
เสียง “ตุบ” ดังทึบ ร่างผอมบางของนางกระแทกพื้นศิลาสีครามเย็นเยียบอย่างจัง
“แค่ก… แค่กแค่กแค่ก!”
นางยังไม่ทันได้ร้องเจ็บ ร่างทั้งร่างก็ขดงออย่างรุนแรงราวกับแมวที่ถูกเหยียบอก ไอออกมาเป็นชุดจนแทบขาดใจ ใบหน้าซึ่งเดิมก็ไร้สีเลือดพลันซีดขาวราวกระดาษ หยาดเหงื่อเย็นผุดพรายตามขมับ
สภาพของนางชวนให้รู้สึกราวกับว่าเมื่อครู่ชิวเซิงไม่ได้ผลักคน หากแต่ทำเครื่องกระเบื้องแตกไปชิ้นหนึ่ง