เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 พวกเจ้าต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ข้า: ได้เลยอาจารย์ ข้าจะไปสูบพลังศิษย์พี่จนแห้ง
ภายในห้องโถงด้านใน กลิ่นยาปะปนกับกลิ่นกำยาน ให้ความรู้สึกสงบแปลกประหลาด
ชิวเซิงถูกปลุกให้ตื่นด้วยไอเย็นแผ่วเบาสายหนึ่ง ซึ่งแทบไม่อาจสัมผัสได้
ความรู้สึกนั้นประหลาดนัก
ราวกับดื่มน้ำบ๊วยเย็นจัดในช่วงสามเดือนที่ร้อนที่สุดของปี แรกเริ่มรู้สึกสดชื่น ทว่าถัดมากลับมีไอหนาวผุดออกมาจากอวัยวะภายในทั้งห้า มือเท้าและทั่วสรรพางค์กายต่างลุกชันเป็นตุ่มหนังไก่
เปลือกตาเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะฝืนเปิดขึ้นได้อย่างยากลำบาก
ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว แสงสลัวราง
เขาจำได้ว่าตนช่วยรับการโจมตีแทนศิษย์น้องหญิง แล้วจากนั้น… จากนั้นอาจารย์จะจัดค่ายกลตะเกียงเจ็ดดาราอะไรสักอย่าง ดูเหมือนเขาจะคุกเข่าขอให้อาจารย์ใช้เลือดของตน…
ความทรงจำหลังจากนั้นขาดหายไป
ร่างกายราวกับถูกวัวสิบกว่าตัวไถวนไปมา กระทั่งในร่องกระดูกยังปวดระบม ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย แต่ที่น่าประหลาดคือ ไอเย็นหยินอันอัดอั้นอยู่ในอก ราวกับพร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ หลังถูกปราณอำมหิตของผีดิบหรือปีศาจซากศพกระแทกใส่ก่อนหน้านี้กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งประหนึ่งเพิ่งหายจากโรคเรื้อรัง