เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 ศิษย์พี่เป็นแบตเตอรี่สำรองหรือ? ดูดปราณชั่วร้ายหยินจนหมด ข้าไม่เพียงรอดชีวิต แต่ยังแข็งแกร่งขึ้นด้วย!
ตึง ตึง ตึง!
เสียงกระแทกอย่างบ้าคลั่งทำให้คานทั่วทั้งโรงพักศพสั่นสะเทือน ฝุ่นร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย
เดิมทีเหวินไฉหดตัวงีบหลับอยู่ข้างธรณีประตู เสียงดังสนั่นคราวนี้ทำให้เขาสะดุ้งตัวลอย ท้ายทอยกระแทกกรอบประตูอย่างแรง
“โอ๊ย!” เหวินไฉกุมศีรษะ กลิ้งล้มคลุกคลานถอยเข้าไปในลาน น้ำเสียงสั่นเครือ “ใคร…ใครกัน! ฟ้าสางก็จะรื้อบ้านแล้วหรือ!”
“รื้อโรงพักศพผุพังของเจ้านั่นแหละ! หลินจิ่ว! บิดาผู้นี้สั่งให้ไสหัวออกมา!”
เสียงจากนอกประตูเปี่ยมด้วยกำลัง แฝงความโอหังหยิ่งผยองทะนงตนและอันธพาล จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวาย ฟังจากเสียงแล้ว ข้างนอกมีคนล้อมอยู่อย่างน้อยยี่สิบคน
เหวินไฉเกาะช่องประตูแอบมองออกไปเพียงแวบเดียว น่องพลันเป็นตะคริว
เริ่นฟา
เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองตระกูลเริ่น ผู้ที่แม้แต่หัวหน้าหน่วยตำรวจก็ยังต้องพยักหน้าประจบประแจง ยามนี้ใบหน้าอ้วนฉุแดงก่ำราวตับหมู มือกำไม้เท้าจนแทบจะแทงกระเบื้องปูพื้นทะลุ