เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 อายุขัยเหลือเพียงสามวัน ข้าจึงเขียนยันต์ต่อชะตาทั้งคืน
ชิวเซิงพิงกรอบประตู คาบก้านหญ้าไว้ในปาก มือหอบก้อนสำลีสีเหลืองหม่นไว้ก้อนหนึ่ง
“แม่นางหลิน สภาพความเป็นอยู่ในโรงพักศพนั้นยากลำบาก” ชิวเซิงโยนผ้าห่มบางจนแสงลอดผ่านได้ไปไว้ตรงปลายเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ฝุ่นผงลอยว่อนอยู่ในลำแสงอาทิตย์ยามเย็น “มีเพียงผ้าห่ม ‘คลายร้อน’ ผืนนี้ เจ้ามีกายสังขารอ่อนแอ กลัวร้อนพอดี ทั้งยังระบายอากาศได้ดี”
สีหน้ารอชมเรื่องสนุกของเขายังไม่ทันจางหาย หลินซุ่ยซุ่ยก็อุ้มก้อนสำลีอับกลิ่นราเข้ามาแนบอกแล้ว
หลินซุ่ยซุ่ยก้มมองของเก่าขาดวิ่นในอ้อมแขน ใบหน้ามิได้แสดงความรังเกียจแม้แต่น้อย กลับกอดผ้าห่มขาดผืนนั้นแน่นขึ้น นางเงยหน้า แก้มซีดขาวปรากฏสีแดงระเรื่ออย่างพอเหมาะ
“ขอบคุณท่านนักพรตชิวเซิง”
ร่างหลินซุ่ยซุ่ยโงนเงน น้ำเสียงเบาราวเสียงยุง “ข้าเป็นคนร่างกายอ่อนแอ ทนแรงกดทับหนัก ๆ ไม่ไหว ผ้าห่มผืนนี้เบาสบาย พี่ชิวเซิงยังคิดแทนข้าแม้แต่เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ช่างเป็นคนละเอียดอ่อนยิ่งนัก”