ตอนที่ 146 ผู้ใดจะไปแยแสงานตรากตรำเช่นนั้น

ตอนที่ 146 ผู้ใดจะไปแยแสงานตรากตรำเช่นนั้น

นางจางน้อยเนื้อต่ำใจจนขอบตาแดงก่ำ นางเชิดคอเถียงเขากลับ “คนแก่ในบ้านก็ขยับตัวไม่ไหว คนเด็กก็ไม่รู้ความ ทั้งในและนอกบ้านล้วนพึ่งพาข้าค้ำจุนอยู่คนเดียว!

บุกเบิกที่ดินทำกินมันเหน็ดเหนื่อยเพียงใดกัน ข้าเป็นสตรีตัวคนเดียวจะไปแบกรับไหวได้อย่างไร อีกอย่างเจ้าก็เอาแต่ขลุกอยู่ในตัวเมืองอำเภอทุกวันไม่ยอมกลับบ้าน ต่อให้ข้าอยากจะบอกเจ้า ก็หาแม้แต่เงาตัวเจ้าไม่เจอ!”

คำพูดเหล่านี้จุดประกายโทสะของจางหัวล้านจนระเบิดออกโดยสิ้นเชิง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้านางจางอย่างแรงในทันที

เสียงตบหน้าอันกึกก้องชัดเจน ดังก้องแสบแก้วหูอยู่ภายในห้องด้านในอันคับแคบ

“ข้าว่าเจ้ามันขี้เกียจสันหลังยาวล้วน ๆ! ในสายตาไม่มีเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง! ลู่ทางหาเงินได้ดีถึงเพียงนี้ เจ้ากลับไม่รู้จักใส่ใจริเริ่มเองบ้าง?”