ตอนที่ 120 คนจนเพิ่งมีเงินแท้ ๆ

ตอนที่ 120 คนจนเพิ่งมีเงินแท้ ๆ

หนึ่งชั่วยามให้หลัง ผู้ดูแลกิจการก็พาคนไม่กี่คนลงมาจากเขา เดินมาถึงตรงหน้าเกวียนเทียมวัว พอมองถั่วฝักยาวที่ขนลงมากองเต็มพื้น ดวงตาก็เบิกค้างไปวูบหนึ่งเช่นกัน

หนึ่งจินสองเหวิน ได้ซื้อถั่วฝักยาวที่ทั้งสดฉ่ำอ่อนละมุนเช่นนี้ นับว่าถูกแสนถูกจริง ๆ ทว่าฟังจากความหมายของเฒ่าเสิ่นแล้ว นี่กลับยังมิใช่ทั้งหมด

ในใจเขาคิดคำนวณดูรอบหนึ่ง ถั่วฝักยาวมากมายเพียงนี้ คนหลายร้อยคนบนหลังเขากินมื้อเดียวไม่หมด วันพรุ่งนี้ก็ยังต้องกิน วันมะรืนก็ยังต้องกิน ค่าใช้จ่ายที่ผู้จัดซื้อต้องจ่ายทุกวันบนหลังเขา พอนับดูเช่นนี้ก็ต้องเพิ่มบัญชีขึ้นมาอีกก้อนหนึ่ง

แต่คำพูดเอ่ยออกไปแล้ว ต่อหน้าพวกคนบ้านนอกเหล่านี้ จะยอมเสียหน้ามิได้ เขาจึงปั้นหน้าตึง โบกไม้โบกมือ “ไปลากมาเถอะ มีเท่าใดส่งมาเท่านั้น ต่อไปกำหนดชั่วยามนี้ ให้มาส่งทุกวัน”