บทที่ 175

บทที่ 175

ตอนที่น้องชายปาหินก้อนนั้นออกไป เอลลาตกใจจนใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือด!

เธอคว้าตัวน้องชายไว้ทันที ลากเขาเข้าไปในบ้าน เอามือปิดปากเขาไว้ และไม่กล้าขยับเขยื้อนอยู่พักใหญ่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จนกระทั่งข้างนอกดูเหมือนจะกลับคืนสู่ความอึกทึกตามปกติ เอลลาจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย

"เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง รู้ตัวบ้างไหมว่าทำแบบนี้จะทำให้เธอต้องตายนะ!" เอลลาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยดุว่าน้องชายอย่างเอโบด้วยเสียงต่ำ

"ผมไม่ได้บ้า เขาคืออาเจฟ ลูกสมุนของเทพแห่งอินเทอร์เน็ต ผมเคยเห็นภาพวาดของเขา พวกมันนั่นแหละที่ฆ่าพ่อแม่ของพวกเรา!" น้องชายของเอลลาตะโกนด้วยความเคียดแค้นเต็มเปี่ยม

เอลลากลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้ยินร่างทั้งร่างสั่นเทา

รู้สึกละอายต่อความขี้ขลาดของตนเอง และโศกเศร้าต่อความตายของพ่อแม่

ครู่ใหญ่ผ่านไป เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า "ฉันรู้ว่าเธออยากแก้แค้น แต่เขาอาจจะไม่ใช่ศัตรูของเราก็ได้นะ อีกอย่าง เธอทำแบบนี้จะทำให้ตัวเองต้องตายนะ!"

เอโบพองลมแก้มด้วยความโกรธเมื่อได้ยินดังนั้น สะบัดหน้าหนีโดยไม่ยอมพูดจา