กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 176
มีเพียงคนที่เคยสูญเสียเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าการมีอยู่ของสิ่งนั้นมีค่ามากแค่ไหน
เอลลากัดเห็ดอบคำโต กลิ่นหอมละมุนของเห็ดและรสเค็มเผ็ดของซอสกระจายเต็มปาก ความอิ่มเอมใจหลังผ่านความหิวโหยมาอย่างยาวนาน ทำให้ทุกรูขุมขนทั่วร่างผ่อนคลายออกทั้งหมด
เธอไม่ได้สัมผัสความรู้สึกอิ่มจนแปล้แบบนี้มานานมากแล้ว!
ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษเหลือเกิน!
——ขอบคุณอาหารที่คุณอาเจฟส่งมา
ทว่า หากเทียบกับความอยากอาหารแล้ว การไม่ต้องกังวลถึงภัยสงครามที่จะมาเยือนอีกต่อไป คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
คุณอาเจฟพูดถูกแล้ว เผ่าเคราเหล็กไม่ควรต้องมารับเคราะห์แทนความผิดพลาดของราชาคนแคระ!
เธอมองน้องชายที่พึ่งพาอาศัยกันอยู่ตามสัญชาตญาณ
น้องชายกำลังเคี้ยวเห็ดอบคำโตเช่นกัน แต่ความสนใจของเขากลับไม่ได้อยู่ที่อาหารเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองหน้าจอเสมือนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา