กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 173
วินาทีนี้ ผืนแผ่นดินกลายเป็นสระน้ำฤดูใบไม้ผลิอันอ่อนนุ่ม เหล่าชาวพลเรือนและกระทั่งชนเผ่าป่าเถื่อนแห่งทุ่งหญ้าต่างร่วงหล่นจมลงไปข้างใน
ชาวพลเรือนถูกห่อหุ้มด้วยโกเลมดินอย่างรวดเร็วและจมดิ่งลึกลงไปในผืนดิน
"เฮ่ ตาเฒ่า แกไปใส่ร้ายอะไรเทพแห่งอินเทอร์เน็ตไว้ล่ะ?" น้ำเสียงเย้าแหย่ดังขึ้นข้างหูของมอริตซ์
เวลานี้เบื้องหน้าของมอริตซ์มืดสนิท ราวกับถูกยัดใส่ไว้ในกระสอบป่าน
"เปล่าๆ... ผม... ผมคิดว่าการท่องเน็ตจะผลาญวิญญาณเอา ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมพูดนะ เป็นบาทหลวงแห่งวิหารเทพแห่งรัตติกาลบอกผมต่างหาก"
มอริตซ์ละล่ำละลักพูดจาติดๆ ขัดๆ วกไปวนมา
"ชิ ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร! เรื่องแค่นี้ธรรมดาจะตาย พวกเทพเจ้าอะไรนั่นน่ะ เพื่อแย่งชิงแก่นต้นกำเนิดแล้วก็กุเรื่องโกหกว่อนไปหมด มีแต่เทพแห่งอินเทอร์เน็ตเท่านั้นแหละที่บอกความจริงกับพวกเรา"
เสียงเย้าแหย่นั้นไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด กล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
"คุณ...คุณไม่โกรธหรอกเหรอ?"