บทที่ 172

บทที่ 172

ชนเผ่าป่าเถื่อนแห่งทุ่งหญ้ารุกรานชายแดนอีกแล้ว

สำหรับราษฎรแห่งแฮร์ริแมน โดยเฉพาะราษฎรตามแนวชายแดน เรื่องทำนองนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรเลย

พวกปีศาจแห่งทุ่งหญ้าที่ใช้ชีวิตอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนืออันกว้างใหญ่ของเทือกเขาแฮร์ริแมน ทุกๆ ปีในฤดูหนาวมักจะสรรหาวิธีการทุกรูปแบบเพื่ออ้อมผ่านเทือกเขาแฮร์ริแมน บุกทะลวงเข้ามาปล้นสะดมเสบียงและผู้คน

กล่าวได้ว่า: ยามปกติผ่อนปรนให้เลี้ยงสัตว์เร่ร่อน อาศัยการล่าสัตว์ป่าเป็นอาชีพ ส่วนยามคับขันผู้คนก็ฝึกฝนการรบพุ่งเพื่อรุกรานโจมตี!

แต่ที่แปลกก็คือ ในยามนี้ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่สรรพสิ่งฟื้นคืนชีพ บรรดาเผ่าพันธุ์แห่งทุ่งหญ้าควรจะยุ่งอยู่กับการต้อนฝูงวัวฝูงแกะไล่ตามทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ไม่ใช่หรือ ไฉนจู่ๆ ถึงได้ยกทัพใหญ่รุกรานชายแดนเสียได้เล่า?

มอริตซ์ ราษฎรแห่งแฮร์ริแมนคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขามากนัก

บ้านของเขาตั้งอยู่บริเวณใจกลางดินแดนแฮร์ริแมน แม้ว่าทุกๆ ปีในฤดูหนาวจะมีราษฎรชายแดนที่หนีตายวิ่งพล่านเข้ามาบ้าง แต่ภายใต้การปกปักรักษาอันยิ่งใหญ่ของเทพแห่งรัตติกาล ชนเผ่าป่าเถื่อนแห่งทุ่งหญ้าที่น่ากลัวเหล่านั้นไม่มีทางบุกเข้ามาได้หรอก

เขาเชื่อมั่นในจุดนี้อย่างสนิทใจ!