บทที่ 16

บทที่ 16

ความหวาดกลัวราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันแพร่กระจายอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางลมหายใจเข้าออกของเหล่าเด็กหนุ่ม

เสียงหอบหายใจถี่กระชั้น เสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เสียงพึมพำเลื่อนลอยไร้สติ หลอมรวมกันกลายเป็นมหาสมุทรแห่งความโกลาหล

"ไม่ ไม่ ไม่... อย่าฆ่าฉัน..."

"แม่... ช่วยด้วย แม่..."

บางคนหวาดกลัวจนใบหน้าซีดเผือด

บางคนถึงกับสติหลุดจนควบคุมขับถ่ายไม่ได้

และยังมีบางคนถูกความกลัวเล่นงานจนทรุดฮวบนั่งกองกับพื้น

พุสเด็กหนุ่มเองก็หวาดกลัวจนไร้สีหน้าเช่นกัน

ทว่า ในช่วงเวลาเป็นตายนี้ เขานึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน สายตาพลันมองไปยังนักเวทชุดม่วง ราวกับคนจมน้ำที่คว้าได้ทุกอย่างแล้วร้องตะโกนขึ้นว่า