บทที่ 85 เรื่องที่ผิดต่อมโนธรรม ฉันไม่มีวันทำ

เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ทั้งตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความคาดหวังของเขา หลินหว่านซูก็รู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างอุดอยู่ในลำคอ

เธออ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ซุนไห่เต้าไม่ใช่คนโง่ พอเห็นท่าทางของเธอแบบนี้ จะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร?

“พูดมาเถอะ ฉันรับไหว!”

เขาปล่อยแขนของหลินหว่านซู น้ำเสียงฟังดูอึมครึมลงเล็กน้อย

เขาช่างโง่เสียจริง

แม้แต่ตัวเขาเองยังใช้ชีวิตอย่างยากลำบากถึงเพียงนี้ แล้วศิษย์พี่จะรอดพ้นจากเคราะห์กรรมไปได้อย่างไร?

แม้จะไม่ใจแข็งพอ แต่หลินหว่านซูก็ยังบอกความจริงว่าคุณตาของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่ยี่สิบปีก่อนแล้ว

ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ คราวนี้ชายชราไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงเหมือนเมื่อครู่