บทที่ 46 คืนงานของฉันมา!

หวงเฟิ่งอิงกลับบ้านไปด้วยท่าทางเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง แม้แต่ลูกทั้งสามก็ไม่สนใจ

แปลงมันเทศยังรดน้ำไม่เสร็จ ส่วนถังน้ำก็ถูกทิ้งระเกะระกะอยู่ที่เดิม

เด็กทั้งสามมองหน้ากันอย่างลนลาน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

แม่ของพวกเธอเป็นอะไรไป?

หลินหว่านซูมองเด็กน้อยทั้งสามที่มีท่าทางน่าสงสาร แล้วราวกับได้เห็นตัวเองในอดีตเมื่อครั้งยังอ่อนแอและไร้ที่พึ่ง

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนอาศัยชายเสื้อบังสายตา หยิบขนมถั่วเขียวชิ้นเล็กสามชิ้นออกมาจากมิติ

อย่าเห็นว่าขนมถั่วเขียวเหล่านี้ชิ้นไม่ใหญ่ เพราะข้างในมีสารอาหารอยู่ไม่น้อย ทั้งยังช่วยให้อิ่มท้องได้นาน

เหมาะสำหรับใช้ประทังชีวิตในยามขาดแคลนอาหารที่สุด เพราะนอกจากจะไม่สะดุดตาแล้ว ยังให้พลังงานที่ร่างกายต้องการอีกด้วย

ขนมพวกนี้เดิมทีก็มีอยู่ในมิติแล้ว

น่าจะเป็นของที่บรรพบุรุษรุ่นใดรุ่นหนึ่งของเธอคิดค้นขึ้น