บทที่ 7 สองปีมานี้ คุณลำบากแล้ว

ภายในใจของฉินเหยี่ยนเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย แต่สีหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง

เขาเพียงชวนเธอคุยเรื่องเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ข้าง ๆ

พอพูดถึงเหมียวเหมี่ยว ใบหน้าเล็กของหลินหว่านซูก็พลันสดใสขึ้น ดวงตาเปล่งประกายอย่างน่าประหลาด

“เหมียวเหมี่ยวเลี้ยงง่ายมากค่ะ ปกติเวลาฉันไปทำงาน แค่หาอะไรให้ลูกเล่นสักอย่างก็พอ ไม่ค่อยงอแงเลย”

“ลูกฉลาดมากด้วยนะ ตัวแค่นี้ก็เรียกปู่กับย่าได้แล้ว”

แม้จะออกเสียงยังไม่ชัด แต่ในสายตาของคนเป็นแม่ ลูกของตัวเองย่อมดีไปเสียทุกอย่าง ไม่ว่าจะมองตรงไหนก็น่ารักน่าเอ็นดูไปหมด

พอพูดถึงเหมียวเหมี่ยว หลินหว่านซูก็เหมือนมีเรื่องเล่าไม่รู้จบ

แต่ฉินเหยี่ยนกลับไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น จากคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของเธอ เขายังจับใจความได้อย่างรวดเร็วว่า หลินหว่านซูต้องแบกเหมียวเหมี่ยวไปทำงานในแปลงนาด้วยอยู่บ่อยครั้ง