บทที่ 6 แอบชอบเธอมาหลายปีแล้ว

เรื่องอาการบาดเจ็บของฉินเหยี่ยน หลินหว่านซูไม่ได้บอกเขา

เมื่อกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วย เหมียวเหมี่ยวตัวน้อยก็หลับไปแล้ว

ฉินเหยี่ยนคงหมดสติมานานเกินไป ตอนนี้จึงยังไม่รู้สึกง่วง เขาเพียงหันหน้าไปมองเจ้าตัวเล็กบนเตียงอีกหลังอย่างเงียบ ๆ

จมูกเล็ก ๆ ปากเล็ก ๆ ร่างน้อย ๆ นอนแผ่แขนแผ่ขาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่กลับน่ารักเสียจนคนมองแทบละสายตาไม่ได้

เพียงแค่มองลูกสาว หัวใจของฉินเหยี่ยนก็อ่อนยวบไปหมด

ชีวิตช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริง ๆ

หลินหว่านซูค่อย ๆ เดินเข้ามา เพราะกลัวว่าจะปลุกลูกให้ตื่น เธอจึงไม่กล้าส่งเสียงดัง เพียงถามเสียงเบา

“คุณหิวไหม? ฉันจะไปขอยืมครัวที่โรงอาหารต้มบะหมี่ให้สักชาม”

ตลอดหลายวันที่ฉินเหยี่ยนหมดสติ ทางโรงพยาบาลให้เขากินแต่อาหารเหลว