บทที่ 5 ถ้าไม่ชอบลูกสาว ฉันก็จะไม่อยู่กับคุณแล้ว

หลินหว่านซูเห็นอย่างชัดเจน ดวงตาของเธอพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ฉินเหยี่ยน คุณ… คุณได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหม?”

เธอตื่นเต้นเสียจนน้ำเสียงเปลี่ยนไป

จังหวะนั้นเหมียวเหมี่ยวตัวน้อยก็วิ่งมาถึงข้างเตียง มือเล็ก ๆ เอื้อมไปจับมือใหญ่สีเข้มของชายบนเตียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“แม่… มือ…”

แม้คำพูดของเหมียวเหมี่ยวจะยังไม่ค่อยชัด แต่เสียงเล็ก ๆ ออดอ้อนนั้นกลับทำให้คนฟังใจอ่อนยวบ

“ใช่แล้ว นี่คือมือ เป็นมือของพ่อหนูนะ”

หลินหว่านซูพูดกับลูก ก่อนหันไปพูดกับชายบนเตียงอีกครั้ง

“ฉินเหยี่ยน คุณรู้สึกไหม? ตอนนี้ลูกสาวกำลังจับมือคุณอยู่นะ”

ทว่าคราวนี้ ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไร มือนั้นก็ไม่ขยับอีกเลย