บทที่ 4 ได้พบฉินเหยี่ยน

เมื่อได้ยินว่าน้องชายอาจไม่ฟื้นขึ้นมาอีก ฉินหัวก็ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? รีบพาพวกเราไปหาเขาเร็ว!”

เจิงซานเฉียงไม่พูดให้เสียเวลา เขารับถุงสัมภาระสองใบจากมือฉินหัว ก่อนนำทั้งสองขึ้นรถจี๊ปทหารที่จอดรออยู่หน้าสถานี

หลินหว่านซูอุ้มเหมียวเหมี่ยวนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนฉินหัวนั่งด้านหน้าข้างคนขับ

ฉินเหยี่ยนถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลทหารเมืองเหวิน ซึ่งอยู่ห่างจากสถานีรถไฟราวสิบกว่าถึงยี่สิบกิโลเมตร

ในยุคนี้ ต่อให้เป็นเมืองใหญ่ก็ยังมีอาคารสูงไม่มากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองชายแดนเช่นนี้

ตลอดเส้นทางที่รถแล่นผ่าน สองข้างทางส่วนใหญ่เป็นบ้านหลังเตี้ยที่มุงด้วยกระเบื้อง นาน ๆ ครั้งถึงจะเห็นอาคารสูงสักหลัง ซึ่งหากไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า ก็มักเป็นที่ทำการไปรษณีย์หรือหน่วยงานของรัฐ