บทที่ 3 ออกเดินทางไปกองทัพ

เมื่อได้ยินว่าฉินเหยี่ยนบาดเจ็บ ภาพตรงหน้าของซุนสี่เฟิ่งก็มืดวูบ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่

“แม่ ระวังค่ะ!”

ทันทีที่รู้ว่าฉินเหยี่ยนประสบเหตุแล้ว สมองของหลินหว่านซูก็อื้ออึงไม่ต่างกัน

แต่เธอยังคงตั้งสติ รีบใช้แขนข้างหนึ่งประคองแม่สามีเอาไว้

คนที่ตะโกนบอกข่าวเมื่อครู่คืออู๋ซิ่วฮวา ข้างกายเธอยังมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นเดินตามมาด้วย

ดูจากการแต่งตัวก็รู้ทันทีว่าเป็นเจ้าหน้าที่จากชุมชน

ซุนสี่เฟิ่งเดินโซเซเข้าไปหา ก่อนคว้ามือของชายคนนั้นไว้แน่นแล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“สหาย ลูกชายฉันเป็นยังไงบ้าง?”

สีหน้าของหยางเว่ยกั๋วค่อนข้างเคร่งเครียด

“ทางโทรศัพท์ไม่ได้บอกว่าบาดเจ็บหนักแค่ไหน บอกเพียงว่าให้คนในครอบครัวไปดูแลสักคนครับ”