บทที่ 238 เขาสุดแสนจะเสียใจภายหลัง!

บทที่ 238 เขาสุดแสนจะเสียใจภายหลัง!

เส้นทางจากตำหนักซูหัวไปยังห้องทรงพระอักษร หลี่หรงเดินไปก็รู้สึกแปลกตาไปบ้าง

เขาไม่มีเวลามามัวรำพึงรำพันถึงสิ่งใด เพียงแค่ตั้งใจฟังเสิ่นหลินอวี้เล่าถึงสถานการณ์ในวันนี้

เมื่อได้ยินว่าเสิ่นหลินอวี้แอบอ้างพระราชโองการจริง ๆ และทางฝั่งห้องทรงพระอักษรได้เตรียมการอะไรไว้บ้าง ฝีเท้าของหลี่หรงไม่ได้หยุดลง เขาเพียงแต่ขมวดคิ้วแล้วถอนหายใจยาว

“วันนั้นข้าบอกกับเจ้าแล้ว” หลี่หรงไตร่ตรองคำพูดอย่างระมัดระวัง “หากต้องมีใครสักคนลงมือ คนผู้นั้นก็ควรเป็นข้า”

เสิ่นหลินอวี้กล่าว “พระอุปนิสัยของฝ่าบาท พี่ใหญ่ก็ย่อมรู้ดี หากคิดจะทำให้พระองค์โกรธจนล้มพับไปจริง ๆ...”

ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ต้องออกแรงมากโขเลยทีเดียว

การจะทำให้จักรพรรดิหย่งชิ่งโกรธจนสลบเหมือด ภาวะหยางในตับกำเริบจนอัมพาตครึ่งซีกได้ กองไฟกองนั้นคงไม่เล็กแน่

เผลอ ๆ จะเป็นการชักนำไฟมาแผดเผาตัวเองเสียเปล่าๆ

จักรพรรดิหย่งชิ่งยังไม่ทันล้ม ก็คงจัดการคนที่พยายามเค้นสมองทำให้พระองค์โกรธไปเสียก่อนแล้ว