บทที่ 237 ข้าชื่อจินซูเวย ท่านยังพอจำได้หรือไม่

บทที่ 237 ข้าชื่อจินซูเวย ท่านยังพอจำได้หรือไม่?

ด้วยสัญชาตญาณ จักรพรรดิหย่งชิ่งยกพระหัตถ์ขึ้นกุมลำคอ

ราวกับยากจะเชื่อว่าลำคอของตนเองเกิดปัญหาขึ้น นิ้วมือพยายามออกแรงบีบอยู่สองสามครั้ง แล้วพยายามเปล่งเสียงอีกครั้ง ทว่านอกจากเสียง “อา อา” ที่ฟังดูประหลาดแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดหลุดรอดออกมาอีก

ความสับสนงุนงงในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวในชั่วพริบตา

จนถึงวินาทีนี้ จักรพรรดิหย่งชิ่งยังไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย พระองค์เพียงแต่โกรธแค้นจนแทบคลั่ง

ไฟโทสะพุ่งพล่านจากหน้าอกขึ้นมา กระตุ้นให้สายตาของพระองค์พร่ามัวลง

เมื่อเทียบกับพระองค์แล้ว อาเวยยังคงสงบนิ่ง มีเพียงดวงตากลมโตสุกใสที่จ้องมองจักรพรรดิหย่งชิ่งผู้สูญเสียเสียงไปอย่างไม่กะพริบตา

“ท่านไม่ต้องพยายามแล้ว” น้ำเสียงของนางราบเรียบ บ่งบอกถึงความเป็นจริง “ท่านไม่มีทางพูดได้อีก นี่ไม่ใช่ยาที่ออกฤทธิ์เพียงชั่วคราว”

หย่งชิ่งเบิกตาโพลงจ้องมองนาง

พระองค์ย่อมรู้ดีว่าตนเองกินของที่ไม่ควรกินเข้าไป