บทที่ 235 สิบปีนี้ ข้าไม่ได้เดินมาอย่างไร้ค่า

บทที่ 235 สิบปีนี้ ข้าไม่ได้เดินมาอย่างไร้ค่า

อาเวยเดินออกมาจากห้องครัว

มือหนึ่งหิ้วม้านั่งตัวเล็ก มือหนึ่งหิ้วถังน้ำ เดินไปที่หินลับมีดที่ตั้งไว้เรียบร้อยแล้ว นางทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่ง วางถังน้ำไว้ใกล้มือ

หลังจากพรมน้ำลงบนหินลับมีดที่เปียกชุ่มอยู่ก่อนแล้ว อาเวยก็หยิบมีดครัวขึ้นมา ปรับมุมอย่างชำนาญ

เพิ่งจะลับไปได้สองครั้ง นางก็ราวกับเพิ่งมองเห็นลู่จวิ้นที่ยืนลังเลกระสับกระส่ายอยู่ตรงประตูเรือน จึงร้องเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ท่านน้า”

ลู่จวิ้นรับคำ “อ้อๆ” แล้วเดินเข้าไปหา

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เห็นชัดว่าใบหน้าของอาเวยไม่ได้มีอารมณ์รุนแรงใดๆ คาดเดาว่าคงไม่ถึงขั้นพูดไม่เข้าหูก็โดนลูกหลง ลู่จวิ้นจึงลองหยั่งเชิงถามอย่างระมัดระวังว่า “มีดมากมายขนาดนี้ จะลับทั้งหมดเลยหรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ” อาเวยตอบพลางลับมีดไปด้วย “ลับรวดเดียวให้หมดเลย ถือว่าทำไปทีเดียว”

ลู่จวิ้นเอ่ยต่อ “ปกติพวกเจ้าก็ไม่ได้กลับมาพัก ในครัวเล็กนี่นอกจากเครื่องเทศที่เก็บไว้ได้นานแล้ว ก็ไม่มีผักเนื้ออะไรอีก เจ้าลับมีดเสร็จแล้วอยากจะลองฝีมือหน่อยหรือไม่? ข้าจะให้ห้องครัวส่งของสดใหม่มาให้?”

เขาจำได้ว่าอาจื้อเคยบอกไว้ว่า เวลาที่อาเวยอารมณ์ไม่ดี นางมักจะลับมีด หั่นผัก และตุ๋นเนื้อ