บทที่ 234 มีดของเจ้าทื่อแล้วใช่หรือไม่

บทที่ 234 มีดของเจ้าทื่อแล้วใช่หรือไม่?

การลงมือต่อองค์ประมุขของประเทศ จะว่ายากก็ยากมาก จะว่าง่าย ก็ใช่ว่าจะไม่มีช่องทางเสียทีเดียว

อาเวยยืนกรานที่จะลงมือด้วยตัวเอง

“ท่านอ๋องคิดจะยั่วให้ฝ่าบาททรงล้มป่วย นั่นนับเป็นความคิดที่ดีจริงๆ แต่ไม่สามารถควบคุมได้” อาเวยกล่าว “แต่ข้าควบคุมได้ ไม่ถึงขั้นปลิดชีพ แต่ทำให้เป็นอัมพาตครึ่งซีก พูดไม่ได้”

เมื่อเสิ่นหลินอวี้ได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่า...”

อาเวยไม่ได้อธิบายให้มากความ เสิ่นหลินอวี้ก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง ทั้งสองถือว่ารู้กันอยู่แก่ใจ

“ในเมื่อเจ้าสามารถวางยาแบบนั้นในอาหารได้ ก็ถือว่าเจ้าลงมือเองแล้ว” เสิ่นหลินอวี้เอ่ย “ไม่จำเป็นต้องไปเบื้องพระพักตร์ด้วยตัวเอง...”

อาเวยส่ายหน้า

“ฝ่าบาทจะทรงยอมรับต่อหน้าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊หรือไม่ ว่าคดีคุณไสยกู่เป็นคดีที่ถูกใส่ร้าย ซ้ำยังเป็นคดีที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นมาด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง?” อาเวยรู้คำตอบดี จึงถามเองตอบเอง “พระองค์ไม่มีทางทำเช่นนั้น ทว่าข้าอยากฟังเหลือเกิน”

พูดมาถึงขั้นนี้ เสิ่นหลินอวี้ก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีกต่อไป