บทที่ 232 จะดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ก็ไม่ใช่ดิ้นรนด้วยสภาพแบบเจ้า

บทที่ 232 จะดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ก็ไม่ใช่ดิ้นรนด้วยสภาพแบบเจ้า

ลมพัดแรงจนหน้าต่างที่ปิดอยู่ส่งเสียงดัง

นอกเหนือจากเสียงลมแล้ว ยังมีเสียงฝนตกกระหน่ำอีกด้วย

หลี่ฉงพูดด้วยความเคียดแค้นและอารมณ์พลุ่งพล่าน ทว่าเสิ่นหลินอวี้กลับยังคงทำตัวสบาย ๆ ไม่ได้อินตามเขาเลยแม้แต่น้อย

ทำเอาหลี่ฉงถึงกับชะงักงัน กำจอกสุราในมือแน่น ดูขัดเขินเล็กน้อย

รวมไปถึงท้ายทอยที่เย็นยะเยือก

เขาคิดในใจว่า ฤดูใบไม้ร่วงเมื่อฝนตกก็หนาวเย็นขึ้นจริง ๆ ไม่ได้โกหกเลย ไอฝนที่ถูกลมพัดพา พัดผ่านประตูห้องรับรองที่เปิดแง้มไว้ แล้วพุ่งปะทะเข้าที่แผ่นหลังของเขาเต็ม ๆ

เสิ่นหลินอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ เงยหน้ามองหลี่ฉงอยู่นานทีเดียว ก่อนจะพยักหน้ารับราวกับเพิ่งคิดตกทีหลัง "ที่องค์ชายตรัสมาก็มีเหตุผลมากทีเดียว"

หลี่ฉงเห็นว่าในที่สุดอีกฝ่ายก็ตอบสนอง จึงรีบอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเสิ่นหลินอวี้ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"ท่านลงมือเองก็ได้ ไม่ใช่หรือ" เสิ่นหลินอวี้เอ่ยถาม "ไม่จำเป็นต้องยืมมือข้ากับพี่ใหญ่เลย ขอเพียงข้าหลับตาข้างหนึ่ง ลืมตาข้างหนึ่ง อำนวยความสะดวกให้ท่านสักหน่อย ท่านก็สามารถทำสำเร็จได้สบายมาก ทำไมท่านไม่ทำล่ะ"