บทที่ 231 ข้าอิจฉาเจ้า!

บทที่ 231 ข้าอิจฉาเจ้า!

ห้องทรงพระอักษร

เสิ่นหลินอวี้ทำความเคารพจักรพรรดิหย่งชิ่งอย่างนอบน้อม

ผ่านไปเพียงสามวัน จักรพรรดิหย่งชิ่งกลับดูแก่ลงไปเจ็ดแปดปี

กงกงไห่ไม่มีฝีมือพอจะปกปิดผมขาวบริเวณขมับและหน้าผากของจักรพรรดิหย่งชิ่งได้อีกต่อไปแล้ว

บวกกับรอยย่นที่หางตาอย่างเห็นได้ชัด และสีหน้าที่แดงระเรื่ออย่างผิดธรรมชาติ จึงดูเหมือนชายชราที่สุขภาพไม่สู้ดีนัก

"ฝ่าบาทต้องรักษาสุขภาพให้มากนะพ่ะย่ะค่ะ วันนั้นหมอหลวงว่าอย่างไรบ้าง" เสิ่นหลินอวี้ถาม

"เราไม่เป็นไร" จักรพรรดิหย่งชิ่งโบกมือ แล้วถามต่อ "พวกเขาสารภาพหรือยัง"

เสิ่นหลินอวี้หลบตา จงใจตอบว่า "ยังพ่ะย่ะค่ะ"

"ยังงั้นหรือ" จักรพรรดิหย่งชิ่งมองเขาอย่างลึกซึ้ง แววตาเยือกเย็น "เราบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าให้รีบจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็ว