บทที่ 230 คนที่สมควรดึงนางขึ้นมาที่สุดก็คือเจ้า!

บทที่ 230 คนที่สมควรดึงนางขึ้นมาที่สุดก็คือเจ้า!

ห้องขังที่หลี่เวยอยู่ถือว่าไม่เลวร้ายนัก กระทั่งกว้างขวางกว่าห้องพักเดี่ยวบางห้องในโรงเตี๊ยมเสียด้วยซ้ำ

ขอบผนังด้านบนมีหน้าต่าง ในยามกลางวันจึงสว่างเพียงพอ

เพียงแต่เมื่อแสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างที่ถูกปิดทับด้วยลูกกรงเหล็ก มันก็สูญเสียความอบอุ่นไป หลงเหลือเพียงความหนาวเหน็บ

ความหนาวเหน็บนี้สะท้อนให้เห็นใบหน้าของหลี่เวยที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและลังเลใจ

เขารู้ตัวว่ากำลังหวั่นไหว

ใจหนึ่งตระหนักดีว่าไม่อาจปล่อยให้อาเวยจูงจมูกได้ แต่อีกใจก็ไม่อาจสลัดทุกถ้อยคำของนางออกจากหัวได้หมดจด

แค่ต่อสู้กับตัวเองก็กินแรงมากพอแล้ว จนหลี่เวยไม่มีสมาธิไปใส่ใจกับประโยคที่ว่า ‘ข้ากับครอบครัวของพวกเขามีความแค้นฝังลึกต่อกัน’ เลยแม้แต่น้อย

เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจจริง ๆ

และในวินาทีนี้เอง หลี่เวยก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่า เหตุใดสองแม่ลูกคู่นี้ถึงได้ ‘ไร้พ่าย’ นัก