บทที่ 221 เช่นนั้นเจ้าจะปวดใจหรือไม่

บทที่ 221 เช่นนั้นเจ้าจะปวดใจหรือไม่?

ยามอู่แสงแดดสาดส่องเจิดจ้า

แสงตะวันสว่างไสวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ตกลงมาเป็นรอยด่างดวงบนพื้น

ทว่าคนสองคนที่นั่งอยู่ในห้อง กลับกำลังสนทนากันถึงหัวข้อที่ไม่เกี่ยวอันใดกับความสว่างไสวนี้เลย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เป็นความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในรอยด่างดวงนั้นต่างหาก

ร่างของเสิ่นหลินอวี้ซ่อนอยู่ในมุมมืดมิด สีหน้าที่ไร้สีเลือดขับให้ริมฝีปากดูม่วงคล้ำ

ยามอยู่สถานที่อย่างกว่างเค่อไหล เขาน้อยนักที่จะเผยสีหน้าเช่นนี้ออกมา ในดวงตาหาความแววตารื่นเริงไม่พบแม้แต่น้อย กลับสอดคล้องกับถ้อยคำของเขาที่เย็นชาจนถึงขั้น ‘โหดร้าย’

ในลานเรือน มีเสียงลูกสุนัขเห่าหงิงๆ

สุนัขตัวน้อยตะกละนัก อาจจะเพราะได้กลิ่นหอมกรุ่นจากในครัว จึงไปพันแข้งพันขาเสี่ยวหนานเพื่อขอของกิน

ยิ่งขอก็ยิ่งได้ใจ เสียงเห่าจึงดังขึ้นเรื่อยๆ

เสิ่นหลินอวี้ได้ยินเสียงลูกสุนัขเห่าเสียงเล็กเสียงน้อย สีหน้าก็พลันผ่อนคลายลง หว่างคิ้วและดวงตากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง