บทที่ 222 อ้อมกอดที่เข้ามาอย่างกะทันหัน

บทที่ 222 อ้อมกอดที่เข้ามาอย่างกะทันหัน

เสิ่นหลินอวี้เอียงศีรษะเล็กน้อย หลุบตาลงมองมือที่วางอยู่บนบาดแผลที่แขนซ้ายของเขา ก่อนจะรีบดึงสายตากลับมา จ้องตรงเข้าไปในดวงตาของอาเวยอีกครั้ง

“เมื่อเช้านี้ ข้าถูกท่านแม่ดุไปยกหนึ่ง” เสิ่นหลินอวี้หัวเราะเบาๆ “บอกว่าข้าไม่ควรปิดบังนาง ทำเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ด้วยตัวเอง

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ นางก็ไม่เคยพูดคำว่า ‘ไม่ควร’ และไม่ได้โทษที่ข้าเดินบนเส้นทางเขาหัวซานสายนี้

ความเข้าใจของท่านแม่ เป็นเพราะนางเกิดในราชวงศ์ เห็นเล่ห์เหลี่ยมการแย่งชิงในกำแพงวังลึกมามาก และก็ยอมรับ ‘ทางรอด’ ที่ต้องแลกด้วยเลือดเนื้อนี้

ส่วนเจ้า...”

อาเวยฟังความหมายของเสิ่นหลินอวี้ออก ถอนหายใจพลางกล่าว “สิ่งที่ท่านอ๋องอยากจะพูดก็คือ ความเข้าใจของข้ามาจากความตระหนักรู้อย่างลึกซึ้งต่ออำนาจราชวงศ์ใช่หรือไม่?”

“เป็นความเข้าใจอย่างถ่องแท้หลังจากที่เคยเผชิญกับพายุสายฟ้าและหยาดน้ำค้างมาแล้ว” เสิ่นหลินอวี้กล่าว “พายุสายฟ้าและหยาดน้ำค้างนี้ ไม่เพียงแต่ตกลงมาใส่ร่างของเจ้า แต่ก็ตกลงมาใส่ร่างของข้าเช่นกัน

การเกิดมาของข้า เป็นการทุ่มสุดตัวเพื่อ ‘ปีนป่ายขึ้นไป’ ของมารดาผู้ให้กำเนิด และค่ำคืนแห่งความโปรดปรานเพียงชั่ววูบของฝ่าบาท

พระองค์ไม่ใส่ใจที่จะมีลูกเพิ่มขึ้นมาอีกคน และเช่นเดียวกัน ก็ไม่ใส่ใจหากจะขาดลูกไปสักคน