บทที่ 207 ท่านหวาดกลัวและร้อนตัวยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก

บทที่ 207 ท่านหวาดกลัวและร้อนตัวยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก

ฮูหยินป๋อเหวินโซ่วฟังแล้วขนลุกซู่

นางพึมพำถามว่า "ที่ว่าผ่านไปอีกไม่กี่ปีเจ้ายังไม่กล้าคิดให้ละเอียดหมายความว่าอย่างไร? ตกลงแล้วเจ้าคิดไปถึงไหนกันแน่? เจ้าอย่าลืมนะว่า ท่านอ๋องแซ่เสิ่น ไม่ได้แซ่หลี่!"

"เขาก็ได้เปรียบตรงที่แซ่เสิ่นนี่แหละ!" อิ้งหลิงกล่าวด้วยความโกรธ "คนในตำหนักซูหัวนั่นน่ะ ตั้งแต่เกิดมา ฝ่าบาทก็ไม่เคยเสด็จไปทอดพระเนตรเลยสักครั้ง

พระนัดดาที่ได้จากองค์ชายหลายๆ องค์ ก็ไม่เห็นว่าฝ่าบาทจะโปรดปรานใครเป็นพิเศษ แต่ละคนวันธรรมดาวางมาดเป็นอันธพาลน้อยอยู่ในจวน พอไปอยู่ต่อหน้าเสด็จปู่กลับกลายเป็นนกกระทาหดหัวกันหมด

ท่านแม่ก็คอยดูเถอะ!

วันใดที่ท่านจวิ้นอ๋องแต่งงาน ไม่ว่าจะเป็นอวี๋หรูเวยที่ดูมีหวังมากที่สุดในตอนนี้ หรือแม่นางคนอื่นๆ ที่โผล่มาตราบใดที่ให้กำเนิดบุตร ย่อมต้องเป็นของล้ำค่าต่อหน้าฝ่าบาทอย่างแน่นอน

ถึงเวลานั้น หลานชายที่แซ่เสิ่นผู้นี้เอ่ยปากอยากได้อะไร ย่อมต้องได้สิ่งนั้นแน่!"

ฮูหยินป๋อเหวินโซ่วเม้มปาก นัยน์ตากลอกไปมา

ใจคนเราล้วนลำเอียงทั้งนั้น