บทที่ 201 แต่ท่านไม่มีข้อสงสัยเลยจริงหรือ

บทที่ 201 แต่ท่านไม่มีข้อสงสัยเลยจริงหรือ?

วันต่อมา อาเวยติดตามซางซื่อไปเยือนจวนป๋อจิ้งเหวิน

ฮูหยินป๋อจิ้งเหวินอายุใกล้จะหกสิบปีแล้ว ผมสีเงินเต็มศีรษะ รูปร่างอวบอิ่ม ดูมีเมตตาและใจดีเป็นพิเศษ

นางเรียกอาเวยให้เข้าไปใกล้แล้วกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า "คราวก่อนอาหยวนนำขนมที่เจ้าทำมาให้ข้า ข้าชิมแล้วชอบมากนัก เจ้าเองก็เป็นเด็กจิตใจดี รู้จักไปโรงทานเป็นเพื่อนมารดาของเจ้า"

อาเวยกล่าวว่า "ท่านแม่ชอบเล่นกับเด็ก ๆ และชอบความครึกครื้นเจ้าค่ะ เมื่อก่อนสุขภาพของนางไม่ค่อยดี การได้เล่นกับเด็ก ๆ ทำให้เบิกบานใจขึ้นได้บ้าง"

ฮูหยินป๋อจิ้งเหวินทอดถอนใจ

บุตรชายคนเล็กของนางกับลู่จวิ้นคบหากันมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น แล้วนางจะไม่เข้าใจสถานการณ์ของจวนโหวติ้งซีได้อย่างไร?

หลายปีก่อนนางก็เคยคิดว่าปัญหาอยู่ที่ตัวลู่เนี่ยน ทว่าเมื่อได้พบเจอเรื่องราวในภายหลัง ความคิดนี้ก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป จนถึงบัดนี้เรียกได้ว่าความจริงกระจ่างแจ้งแล้ว

"สองแม่ลูกอย่างพวกเจ้าต้องทนรับความลำบากมาไม่น้อยเลย" ฮูหยินป๋อจิ้งเหวินตบมืออาเวยเบา ๆ

ซางซื่อที่อยู่ด้านข้างจิบชาไปถ้วยหนึ่ง ก่อนหาข้ออ้างขอตัวไปคุยสัพเพเหระกับพี่สะใภ้ทั้งสองของตระกูลโจว