บทที่ 200 เจ้ามีวันนี้ได้เพราะพึ่งพาใคร!

บทที่ 200 เจ้ามีวันนี้ได้เพราะพึ่งพาใคร?!

บรรยากาศในโถงรับรองหนักอึ้ง

เมื่อเทียบกับความกลัดกลุ้มร้อนใจของฮูหยินป๋อเหวินโซ่วแล้ว พระชายาองค์ชายห้ากลับดูใจเย็นกว่ามาก

ขนมบนโต๊ะยังไม่ได้เก็บไป อิ้งหลิงหยิบขนมอู่หงขึ้นมาหนึ่งชิ้น ไม่สนใจเสียงบ่นกระปอดกระแปดของมารดา นางเคี้ยวแล้วกลืนลงไป

จากนั้น นางก็จิบชาเพื่อให้ชุ่มคอ ถึงได้ตอบโต้ฮูหยินป๋อเหวินโซ่ว “พี่สาวรองบอกว่าข้าโง่ บอกว่าข้าโดนคนอื่นหลอกหรือ? นางบอกกับท่านแม่อย่างไรเล่า?”

ฮูหยินป๋อเหวินโซ่วตอบ “เมื่อหลายวันก่อนนางกลับมาจากคฤหาสน์ชนบท ก็เลยเอาปูมาฝากเจ้าตะกร้าหนึ่ง

“ปูที่บ่าวไพร่ในคฤหาสน์ชนบทบ้านสามีนางเลี้ยงไว้เป็นปูที่ดีที่สุด ปีที่แล้วเจ้าเคยชมเอาไว้ นางจำได้ฝังใจมาตลอดทั้งปี พอปูชุดแรกของฤดูใบไม้ร่วงจับขึ้นมาได้ ก็เลือกตัวใหญ่ ๆ อ้วน ๆ มาส่งให้เจ้า

“แต่เจ้าสิ กลับไม่ให้นางเข้ามาในห้องด้วยซ้ำ ปล่อยให้นางยืนฟังเจ้าด่าฉอด ๆ อยู่ข้างนอก

“นางเป็นพี่สาวเจ้านะ ไม่ใช่หมาแมวที่ไหน!”

อิ้งหลิงได้ยินดังนั้น ก็ส่งสายตาเป็นเชิงถามแม่นม