บทที่ 202 ชนกำแพงทิศใต้ก็ไม่คิดหันหลังกลับ

บทที่ 202 ชนกำแพงทิศใต้ก็ไม่คิดหันหลังกลับ

อาเวยได้พบกับฮูหยินป๋อจิ้งเหวินอีกครั้ง

ผมสีเงินเต็มศีรษะของฮูหยินป๋อยังคงหวีอย่างเรียบร้อย เมื่อมองแวบแรก สภาพจิตใจของนางยังคงดีเหมือนเมื่อวาน

ทว่าหากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ก็ยังคงมองเห็นความเหนื่อยล้าและหดหู่ได้บ้าง

"เมื่อคืนท่านพักผ่อนไม่ดี" อาเวยกล่าวตามตรง

ฮูหยินป๋อจิ้งเหวินหัวเราะเบา ๆ "แม่หนูอย่างเจ้าพูดเรื่องมากมายถึงเพียงนั้นกับข้า แล้วข้าจะนอนหลับสนิทจนถึงฟ้าสางได้อย่างไรเล่า?"

เมื่อฟังการหยอกเย้าของฮูหยินป๋อออก อาเวยก็ก้มหน้าลงกล่าว "เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ"

คำพูดหยอกล้อสองประโยค ทำให้ฮูหยินป๋อจิ้งเหวินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย นางสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะกลับมามีสีหน้าจริงจังอีกครั้ง

"บังเอิญนอนไม่หลับสักคืนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก" นางกล่าว "แต่เรื่องบางเรื่อง หากข้าต้องพกพามันลงโลงไปแบบงง ๆ เช่นนั้นล่ะก็ ถึงตายไปก็คงนอนไม่หลับอย่างสงบแน่"

อาเวยรับคำเสียงเบา