บทที่ 196 แม่นางอาเวยเป็นห่วงข้าหรือ

บทที่ 196 แม่นางอาเวยเป็นห่วงข้าหรือ

เมื่อออกมาจากตรอกชีเป่า เสิ่นหลินอวี้ลอบสังเกตสีหน้าของอาเวยกับเหวินมามา

ทั้งสองคนยังคงเป็นปกติ ไม่มีท่าทีโกรธเคืองหรือกระสับกระส่าย อย่างมากก็แค่มีแววสงสัยเล็กน้อย น่าจะไม่ได้เจอเรื่องลำบากใจใดๆ

ซึ่งก็ควรจะเป็นเช่นนั้น

ต่อให้องค์ชายเก้า "ทำตัวเป็นโจรจนกินปูนร้อนท้อง" เขาก็ไม่อาจหาเรื่องอาเวยในจวนของตนเองได้

หากสร้างความเสียหายเป็นรูปธรรม ภายใต้การไต่สวนของจวนโหวติ้งซีและผู้ตรวจการหลวง แถมยังมีพวกฉวยโอกาสตอนชุลมุนและซ้ำเติมคนล้ม ต่อให้เป็นองค์ชายก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้ง่ายๆ

หากทำเพียงแค่หยิกไม่เจ็บเกาไม่คัน กลับกลายเป็นการเปิดเผยตัวตนของตัวเองออกมา นั่นก็ยิ่งโง่เขลาหนักเข้าไปใหญ่

ในสายตาของเสิ่นหลินอวี้ หลี่จ่านไม่ใช่คนที่โง่เขลาจนเกินเยียวยาเช่นนั้น

พูดก็พูดเถอะ หากมองจากภายนอก ผู้ที่ติดตามสืบคดีคุณไสยและเป็นภัยคุกคามโดยตรงต่อองค์ชายหลายพระองค์ในราชสำนักแท้จริงแล้วคือสำนักเจิ้นฝู่และเสิ่นหลินอวี้ การไปคิดหาเรื่องทางฝั่งอาเวยมีแต่จะขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารไปเปล่าๆ

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เสิ่นหลินอวี้ไม่รู้สึกกังวลเท่าไรนัก ตอนที่มองผ่านหน้าต่างเห็นอาเวยถูกคนเชิญตัวไป