บทที่ 195 เขาพอใจจะด่าวันไหนก็ด่าวันนั้น

บทที่ 195 เขาพอใจจะด่าวันไหนก็ด่าวันนั้น

จุดที่เสิ่นหลินอวี้ปรายตามองไปนั้น สบเข้ากับสายตาของอาเวยกลางอากาศพอดิบพอดี

ดวงตาเมล็ดซิ่งคู่นั้นสุกสกาว ยามจดจ้องผู้คนก็ดูทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก

ถึงแม้นางจะเพียงแค่มองแวบเดียวแล้วดึงสายตากลับไป เสิ่นหลินอวี้ก็ยังรู้สึกราวกับถูกมองจนทะลุปรุโปร่งอยู่ดี

อีกทั้งสายตาของเขายังดีเยี่ยม จึงสังเกตเห็นว่าบนปลายจมูกของแม่นางอาเวยมีเกสรดอกกุ้ยฮวาเล็กๆ ติดอยู่ น่าจะถูกลมพัดมาโดนใบหน้ายามที่ร่วงหล่นลงมา และประเดี๋ยวก็คงจะถูกลมพัดปลิวหายไปอย่างไม่รู้ตัวเช่นกัน

อาเวยเองไม่ได้สังเกตเห็น กลับกลายเป็นเสิ่นหลินอวี้ที่เผลอยกมือขึ้นแตะปลายจมูกตนเองตามสัญชาตญาณ ราวกับว่าเกสรดอกไม้นั้นร่วงลงมาติดอยู่ที่เขาเสียเอง

"เป็นอะไรไป?" หลี่เวยคล้ายจะไม่ได้สังเกตเห็นอาเวยที่อยู่ด้านข้าง เพียงแค่เห็นเสิ่นหลินอวี้สายตาล่อกแล่กแล้วจับจมูก "ถูกด่ามาเละเทะเลยหรือ? เฮ้อ วันก่อนข้าก็บอกเจ้าไปแล้วว่าให้เขียนสำนวนคดีให้สวยหรูหน่อย พวกพี่ๆ จะได้ไปช่วยพูดกับเสด็จพ่อให้ พวกเรามีตั้งหลายคน คนหนึ่งร้องงิ้วหน้าแดง อีกคนร้องงิ้วหน้าขาว ร้องสอดรับกันไป เสด็จพ่อจะกริ้วแค่ไหนก็คงลงโทษรวบยอดไม่ลงหรอก"

หลี่เวยก้าวเท้ายาวๆ ไปข้างหน้า หลี่ฉงที่เดินอย่างสงบกลับถูกเขาทิ้งไว้ด้านหลัง