บทที่ 192 กินแล้วก็อย่าร้องไห้อีก ได้หรือไม่

บทที่ 192 กินแล้วก็อย่าร้องไห้อีก ได้หรือไม่?

"นั่นคือเดือนอ้าย เดือนอ้ายในปีหย่งชิ่งที่ยี่สิบสี่"

นับดูแล้วก็เป็นเรื่องเมื่อสิบสองปีก่อน ผ่านไปครบหนึ่งรอบนักษัตรพอดี

นั่นเป็นครึ่งค่อนวันที่แสนธรรมดาสามัญในชีวิตการเป็นรัชทายาทของหลี่หรง เดิมทีไม่คู่ควรพอให้เขาจดจำด้วยซ้ำ แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เมื่อย้อนรำลึกครั้งแล้วครั้งเล่า ฉากเหตุการณ์ในวันวานก็ราวกับม้วนภาพวาดที่ถูกกางออก ส่วนที่สีซีดจางไปแล้วกลับค่อย ๆ สดใสขึ้นมาทีละน้อย

เดือนอ้ายในปีนั้น คลื่นลมสงบ เมืองหลวงถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศคึกคักของช่วงปีใหม่

เสด็จแม่ฮองเฮายังมีชีวิตอยู่ แม้จะบอกไม่ได้ว่าพระวรกายแข็งแรงดีนัก แต่ก็ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่านางจะล้มป่วยลงในอีกกว่าครึ่งปีให้หลัง และยื้อเวลาไปได้อีกระยะหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่เห็นปีใหม่ของปีถัดไป

ดังนั้น หลี่หรงที่ในเวลานี้ยังคงราบรื่นไร้อุปสรรคจึงไปสวัสดีปีใหม่ที่จวนราชครู และยังพาเสิ่นหลินอวี้ไปด้วย

ภายในจวนราชครูดูวุ่นวายยุ่งเหยิงมาก

ในปีก่อน ๆ มักจะมีเพื่อนขุนนางที่คุ้นเคย และนักเรียนวัยหนุ่มสาว ถือโอกาสในช่วงต้นปีใหม่มาเยี่ยมเยียนไปมาหาสู่กัน

แขกเหรื่อในปีนี้มีไม่มากนัก ล้วนไม่อยากมาหลบกวนราชครูจิน