บทที่ 193 ตอนที่ข้าให้ขนมอวิ๋นเพี่ยนแก่เจ้า

บทที่ 193 ตอนที่ข้าให้ขนมอวิ๋นเพี่ยนแก่เจ้า

ตอนที่หลิวเซี่ยวเดินเข้ามา ก็ได้ยินเสียงลมพัดอื้ออึง

เขาหันขวับไปมอง ก็เห็นหน้าต่างทางทิศเหนือและทิศใต้ในห้องถูกเปิดอ้าซ่า เคราะห์ดีที่ในห้องไม่มีข้าวของบางเบาอะไรมากนัก มีเพียงหนังสือบนโต๊ะที่ถูกลมพัดจนเปิดพลิกไปหลายหน้า

แต่กลับไม่เห็นเจ้านายของเขาเลยแม้แต่เงา

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเซี่ยวก็ตะโกนเข้าไปทางห้องอาบน้ำ "ผู้น้อยปิดหน้าต่างเลยนะขอรับ?"

พอสิ้นเสียง คนผู้นั้นก็เดินออกมาแล้ว

ผมยาวสยายถูกรวบไว้ด้วยปิ่นปักผมเพียงเล่มเดียว รวบไว้หลวมมากจนครึ่งหนึ่งหลุดลุ่ย อีกครึ่งหนึ่งก็ปรกลงมา

บนร่างก็สวมเพียงเสื้อตัวในบาง ๆ และสวมไว้ไม่เรียบร้อยเช่นกัน ดูหลวมโพรกและหลุดลุ่ย ไม่มีสง่าราศีเอาเสียเลย

"ปิดเถอะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน