บทที่ 181 ราชครูจินปีนั้นถูกปรักปรำใช่หรือไม่

บทที่ 181 ราชครูจินปีนั้นถูกปรักปรำใช่หรือไม่

สายลมยามค่ำคืนกลางฤดูใบไม้ร่วงมีความเย็นเยียบแฝงอยู่แล้ว

ติ้งซีโหวจากไปแล้ว คงจะไม่อยากให้ลู่เนี่ยนกับอาเวยเห็นน้ำตา ติ้งซีโหวถึงกับไม่หันหน้ามาหาพวกนาง เพียงเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า ‘พักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ’ แล้วก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินออกจากเรือนชุนฮุยไป

อาเวยไปตักน้ำมา สองแม่ลูกล้างหน้าด้วยกัน จากนั้นนางก็เข้าไปในห้องเพื่อหยิบตลับเครื่องหอมกับผ้าห่มออกมา แม้จะไม่มีคนอยู่มาหลายเดือนแล้ว แต่ข้าวของเครื่องใช้สำหรับพักอาศัยด้านในก็มีครบครัน และทำความสะอาดไว้อย่างหมดจด

ลู่เนี่ยนทาเครื่องหอมด้วยตัวเอง แล้วก็นำมานวดลงบนใบหน้าของอาเวยด้วย จัดการเรียบร้อยแล้ว ก็เอนตัวนอนพิงกันบนเก้าอี้โยก ห่มเพียงผ้าห่มผืนบาง ทว่ากลับไม่รู้สึกหนาวเลย

อาเวยมองดวงจันทร์กลมโตบนท้องฟ้า ถอนหายใจพลางเอ่ย “สว่างจริงๆ เลย”

“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหลใช่ไหมล่ะ” ลู่เนี่ยนทอดสายตามองดวงจันทร์สว่าง เอ่ยว่า “ตั้งแต่เด็กข้าก็รู้สึกแล้วว่า พระจันทร์ที่มองจากเรือนชุนฮุยดูใกล้เป็นพิเศษ ทั้งใหญ่และสว่าง”

อาเวยขานรับ

ลู่เนี่ยนดูเหมือนจะถูกแสงจันทร์กระตุ้นความอยากพูดคุยขึ้นมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เล่าเรื่อง ‘ในอดีต’ อย่างเชื่องช้า

“ท่านแม่ของข้าชอบฤดูใบไม้ร่วง บอกว่าสีทองอร่ามดูสวยดี”