บทที่ 182 เลิกใช้ความจงรักภักดีมาปกปิดความเห็นแก่ตัวของท่านเสียที!

บทที่ 182 เลิกใช้ความจงรักภักดีมาปกปิดความเห็นแก่ตัวของท่านเสียที!

อันกั๋วกงปิดปากเงียบไม่ยอมตอบ ไม่พูดถึงอดีตรัชทายาท และไม่กล่าวถึงราชครูจิน

เสิ่นหลินอวี้เห็นดังนั้นก็ไม่แปลกใจ จิ้งจอกเฒ่าที่ผ่านการขัดเกลาในราชสำนักมาหลายสิบปีอย่างอันกั๋วกง มีหรือจะยอมตอบทุกคำถามเพียงเพราะตกลงมาอยู่ในคุกหลวงจ้าวอวี้ของสำนักเจิ้นฝู่

“ท่านกั๋วกงปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือเช่นนี้” เสิ่นหลินอวี้เอนหลังพิงลูกกรงคุก ปลายนิ้วเขี่ยพู่ดาบที่เอวเล่นเป็นจังหวะ “กลับทำให้ข้านึกถึงป๋อซินหนิงขึ้นมา ตอนที่ไปยึดทรัพย์จับตัวที่เมืองหวงอย่างกะทันหัน ก็ทั้งปากทั้งคอทั้งหัว แข็งกร้าวไปหมด คิดว่าข้าจะจัดการก่อนแล้วค่อยรายงาน คิดว่าตระกูลตัวเองไม่ได้มีจุดอ่อนอะไรใหญ่โต คิดว่าฝ่าบาทจะทรงปรานี คิดว่าทนไปสักสองสามวัน ข้าโดนผู้ตรวจการหลวงถวายฎีการ้องเรียนหลายๆ ฉบับเข้า สำนักเจิ้นฝู่ก็ต้องจำยอมปล่อยคน คิดอะไรอยู่กันนะ”

เสิ่นหลินอวี้พูดไปพูดมาก็หัวเราะออกมาเอง ส่ายหน้าพลางกล่าว “จวนป๋อซินหนิงเป็นตระกูลขุนนางใหม่ที่อดีตฮ่องเต้ทรงแต่งตั้ง หากในมือข้าไม่มีอะไรกำไว้ ข้าจะกล้าบอกให้ยึดทรัพย์ก็ยึดได้อย่างไร ในทำนองเดียวกัน จวนกั๋วกงชั้นหนึ่งที่สืบทอดตำแหน่งกันมา หากข้าจับจุดอ่อนไม่ได้ จะสามารถเชิญท่านกั๋วกงมาดูพระจันทร์ในคุกในคืนเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงได้หรือ”

อันกั๋วกงยังคงเงียบ