บทที่ 180 บ้านแตกสาแหรกขาด คือผลกรรมของพวกเขา

บทที่ 180 บ้านแตกสาแหรกขาด คือผลกรรมของพวกเขา

ลู่เนี่ยนหัวเราะ มวยผมที่เกล้าไว้อย่างเรียบร้อยงดงามเมื่อตอนเช้า บัดนี้หลุดลุ่ยลงมาครึ่งๆ กลางๆ ปิ่นทองคำลายดอกกุ้ยฮวาเสียบเอียงๆ อยู่บนนั้น ประคองไว้ได้อย่างแกนๆ

ลู่เนี่ยนยื่นมือออกไป ดึงมีดครัวออกจากมือของอาเวยด้วยท่วงท่าที่ทั้งแผ่วเบาและหนักแน่น นางกุมด้ามมีดไว้ พลางมองแสงจันทร์สว่างไสวที่สะท้อนบนใบมีด แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล “อาเวยชอบทำอาหารที่สุด ข้าชอบให้เจ้าทำของอร่อยให้กินมากเลยนะ เพราะฉะนั้น ถ้ายอมให้มีดครัวเลอะเลือดคนไปแล้ว วันหน้าจะยังใช้ทำอาหารได้อย่างไรเล่า”

ลู่จวิ้นที่อยู่ด้านข้างเห็นอาเวยสงบลงแล้ว กำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่ามีดครัวเล่มนั้นบัดนี้ตกไปอยู่ในมือของลู่เนี่ยนแทน ลมหายใจก็พลันจุกอยู่ที่คอหอย พี่หญิงใหญ่ไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยง่ายๆ วินาทีก่อนอาจจะยังดีๆ อยู่ แต่วินาทีถัดมาอาจจะฟันฉับลงมาเลยก็เป็นได้ ทำให้คนรับมือไม่ทัน เขาจึงรีบก้าวเข้าไป “ข้าถือเอง ท่านดูแลอาเวยก่อนเถอะ”

ลู่เนี่ยนไม่ได้คัดค้าน ลู่จวิ้นรับมีดครัวมา กำไว้แน่น ถอยกรูดไปหลายก้าว สายตามองจางอิงอย่างระแวดระวัง ตอนนี้ คนที่มีอาวุธมีคมอยู่ในมือก็เหลือเพียงจางอิงที่ถือปิ่นปักผมอยู่เท่านั้น ลู่จวิ้นร้องเตือนลู่จื้อไม่หยุด “เจ้าก็ระวังตัวหน่อย อย่าให้นางตวัดมาโดนเข้าล่ะ”

ลู่เนี่ยนไม่สนใจสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น นางประคองใบหน้าของอาเวย เหมือนกับที่อาเวยประคองหน้านางเมื่อครู่ก่อน “ข้าไม่เป็นไรแล้ว ดังนั้นเจ้าก็ต้องไม่เป็นไรนะ”