บทที่ 179 นางเองก็บ้านแตกสาแหรกขาดมาตั้งนานแล้ว

บทที่ 179 นางเองก็บ้านแตกสาแหรกขาดมาตั้งนานแล้ว

สิ้นเสียงพูด หัวคิ้วของลู่เนี่ยนก็ขมวดมุ่น

ใบหน้าของนางไม่มีความโกรธเกรี้ยว หรือความดูแคลน แต่กลับเผยให้เห็นถึงความสับสนงุนงงอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด

ปอยผมปรกหน้าถูกลมกลางคืนพัดปลิว สิ่งที่ร่ายรำไปพร้อมกันคือใบไม้ที่ยังไม่ทันเหลืองร่วงหล่นลงมาจากปลายกิ่งข้างโต๊ะหิน

ดูเหมือนว่าเสียงลมจะรบกวนการได้ยินของนาง

และก็เหมือนกับหูอื้อ มีเสียงหึ่งๆ ดังขึ้น ลู่เนี่ยนคิดว่า อาจจะเป็นเสียงร้องดิ้นรนครั้งสุดท้ายของจักจั่นฤดูใบไม้ร่วงก็ได้

ดังนั้นนางจึงถามว่า "เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

ร่างกายของจางอิงสั่นเทา

สายป่านของนางตึงเกินไปแล้ว จนไม่ทันสังเกตเห็นว่าปฏิกิริยาของลู่เนี่ยนต่างไปจากปกติโดยสิ้นเชิง

พอขยับจะพูดซ้ำอีกครั้ง อาเวยก็พุ่งเข้ามาหานางอีกหน