บทที่ 176 ท่านย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ!

บทที่ 176 ท่านย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ!

เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ จางเจิ้นหลี่ก็ไม่มีเวลาว่างมาอธิบายกับสองแม่ลูกลู่เนี่ยนว่า สำนักเงินตราเป่าหยวนไม่ใช่กิจการของจวนอันกั๋วกง

เรื่องนี้แม้ไม่ได้ถูกเขียนไว้อย่างเปิดเผย แต่ในเมืองหลวงก็มีข่าวลืออยู่บ้าง

จางเจิ้นหลี่เหลือบมองลู่เนี่ยนแวบหนึ่ง

เมื่อเทียบกับความเยือกเย็นสงบนิ่งของอาเวยแล้ว ลู่เนี่ยนนั้นเรียกได้ว่ากำลังดีอกดีใจอย่างยิ่ง นางถึงขั้นเป่าปากเมื่อสายตาของจางเจิ้นหลี่ตกลงบนตัวนาง

"จางเจิ้นหลี่" ลู่เนี่ยนยกมือขึ้นกอดอก หว่างคิ้วเบิกบาน "ดูท่าทางอันกั๋วกงของพวกท่านจะแย่แล้วนะ! ข้าขอถามท่านเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมคายข่าวอะไรให้ข้าบ้างไหม?"

จางเจิ้นหลี่แค่นหัวเราะหึออกมา

"อาศัย" อยู่ที่ที่ว่าการสำนักเจิ้นฝู่มาสามวัน การกินอยู่ใช้สอยทางฝั่งนั้นก็ยังถือว่าให้เกียรติกันอยู่ แต่ท้ายที่สุดก็คงไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่บ้าน

ดวงตาของจางเจิ้นหลี่มีเส้นเลือดฝอยสีแดงที่เกิดจากการอดนอนปรากฏให้เห็น ปลายคางมีตอหนวดสีเขียวเข้มเล็กน้อย ไม่ดูสดใสเหมือนวันวาน