บทที่ 175 เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก!

บทที่ 175 เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก!

ยามดึกสงัดผู้คนหลับใหล

ณ ส่วนลึกของคฤหาสน์หรูหราโอ่อ่า มีเรือนหลังหนึ่งสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

บานหน้าต่างที่จรดพื้นถูกถอดออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงม่านบังตาที่แขวนไว้ บางผืนปล่อยลู่ลงมา บางผืนม้วนเก็บขึ้นไป

ใต้ผืนม่านมีเบาะรองนั่งวางไว้สองสามใบ มีทั้งสุราและกับแกล้ม คนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเบาะด้วยท่วงท่าตามสบาย จิบสุราพลางทอดสายตามองลานเรือน

ไร้ดาวไร้เดือน ความสว่างไสวที่เกิดจากแสงโคมไฟรวมกัน ได้รับคำวิจารณ์จากปากของเขามาประโยคหนึ่ง

"ไม่เห็นจะน่าดูเลย"

คนผู้นั้นวางจอกสุราลง หันไปเอ่ยกับผู้ติดตามที่ยืนคอยรับคำสั่งอยู่ด้านข้างว่า "เจ้าว่า เหตุใดถึงมีคนชอบดูทิวทัศน์เช่นนี้ด้วยนะ?"

ผู้ติดตามตอบว่า "ลางเนื้อชอบลางยาขอรับ"

"คำพูดนี้มีเหตุผล" คนผู้นั้นพยักหน้า "ความชอบของคนผู้นั้น ช่างทำให้ผู้คนคาดคิดไม่ถึงจริงๆ คนอื่นเขาทำตัวเป็นผู้มีรสนิยมเลือกชมพิณ หมากรุก ลายมืออักษร ภาพวาด เขากลับดีเสียอีก... พอพูดถึงลายมืออักษร ภาพวาด สมาคมวิถีอักษรเก็บฉากไปแล้วหรือยัง?"