กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 173 ที่แท้ลับหลังข้ายังมีลูกเล่นอีก!
ลู่เนี่ยนพูดจบ ก็ทอดกายอย่างสบาย มองจางเจิ้นหลี่ด้วยท่าทีรอชม
ดูเหมือนนางจะพอใจกับเรื่องที่เพิ่งแต่งขึ้นมาใหม่มาก กำลังรอฟังปฏิกิริยาจากผู้ฟัง
ส่วนจางเจิ้นหลี่ ผู้ฟังเพียงคนเดียวของนาง แม้ท่านั่งดูตรงสง่า แต่ทั้งร่างกลับเกร็งแน่น กระทั่งกล้ามเนื้อบนใบหน้าก็ตึง มือที่วางบนโต๊ะมีเส้นเลือดปูดโปน
จู่ๆ ได้ยินเรื่องเช่นนี้ จางเจิ้นหลี่รู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
“เจ้าแต่งเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างไร?” เขาถาม “ไม่รู้สึกว่ามันเหลวไหลเกินไปหรือ?”
“ในเมื่อยังมีเรื่องเอาบุตรสายอนุมาสวมเป็นบุตรสายเอกได้ จวนอันกั๋วกงของพวกเจ้าจะเปลี่ยนบุตรชายคนโตสายอนุให้กลายเป็นหลานชาย ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้” ลู่เนี่ยนสีหน้าไม่เปลี่ยน “เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรเรียกว่าเหลวไหล?
เหลวไหลก็คือเรื่องที่ทำให้คนทั้งขำทั้งตกใจ ฟังแล้วหัวเราะทิ้ง ไม่เก็บมาใส่ใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่ามันไร้สาระและเป็นเรื่องปลอม
ไม่ใช่แบบ...”
ลู่เนี่ยนหยิบตะเกียบคู่หนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา จับปลายด้านหนึ่ง แล้วใช้ปลายอีกด้านเคาะหลังมือ แขน ไหล่ และข้างแก้มของจางเจิ้นหลี่