บทที่ 171 ครอบครัวของคนเห็นแก่ตัว

บทที่ 171 ครอบครัวของคนเห็นแก่ตัว

ประตูถูกกระแทกเปิดออก

จางอิงรั้งแรงไม่อยู่ สะดุดธรณีประตูจนล้มคะมำเข้าไปในห้อง

ล้มไม่แรงนัก เพียงแต่ตอนใช้มือยันพื้นรับน้ำหนักมากไปหน่อย ข้อมือจึงบวมเป่ง

อันกั๋วกงได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้องด้านข้าง ชำเลืองมองจางอิงที่กำลังกัดฟันลุกขึ้นจากพื้น ตลอดจนจางเจิ้นเสียนที่ยืนอึ้งอยู่นอกประตู และจางเจิ้นหลี่ที่ยื่นมือหมายจะดึงน้องสาวแต่ช้าไปก้าวหนึ่ง

"ยังมีกฎระเบียบอยู่หรือไม่!" อันกั๋วกงที่กำลังเดือดดาลถลึงตาชี้หน้าจางอิง

"กฎระเบียบของบุตรสาวสายอนุ? หรือกฎระเบียบของบุตรสาวภรรยาเอก?" จางอิงร้องไห้ถาม "ข้ายังไม่รู้เลยว่าตัวเองนับเป็นตัวอะไร เลอะเลือนมาเกือบสามสิบปี ตอนนี้จะมาพูดเรื่องกฎระเบียบอย่างนั้นหรือ"

อันกั๋วกงไม่เคยเห็นจางอิง 'แข็งกร้าว' เช่นนี้มาก่อน อีกทั้งเมื่อนึกถึงความไร้เดียงสาและความน่าเสียดายของนาง ก็มิได้ด่าทอนางอีก หันไปด่าทอฮูหยินแทน "เรื่องบัดซบที่เจ้าก่อขึ้นมาทั้งนั้น!"

ฮูหยินอันกั๋วกงสวมรองเท้าลวก ๆ หมายจะลงจากตั่ง ซวนเซเดินออกมา เกาะฉากกั้นไม้แกะสลักไว้ได้ทันจึงไม่ล้มลงไป

จางเจิ้นหลี่เดินเข้ามาในห้อง ประคองนางให้นั่งลง