บทที่ 164 ท่านคงไม่มีเรื่องอื่นปิดบังข้าอีกแล้วใช่หรือไม่

บทที่ 164 ท่านคงไม่มีเรื่องอื่นปิดบังข้าอีกแล้วใช่หรือไม่?

แสงแดดแรงกล้า ยามบ่ายร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ

อาเวยกับลู่เนี่ยนถือพัดกันคนละเล่ม เดี๋ยวก็พัดให้ตัวเอง เดี๋ยวก็พัดให้อีกฝ่าย เล่นกันอย่างสนุกสนาน

แม่นมเหวินเดินเข้ามาจากข้างนอก ใบหน้าโดนแดดเผาจนแดงเล็กน้อย โดนอาเวยพัดลมใส่หน้าแรงๆ เข้าทีหนึ่ง คำพูดที่ริมฝีปากยังไม่ทันได้เอ่ยออกไป ก็ถูกพัดจนต้องหัวเราะออกมาก่อน

"คุณหนูนี่จริงๆ เลย!"

อาเวยหัวเราะ "ใครๆ ก็บอกว่าลมพอมปะทะหน้า วันหลังพวกเราเอาพัดไปอบเครื่องหอมบ้าง จะได้ดูเป็นคนมีรสนิยมบ้าง"

แม่นมเหวินรับคำก่อน จากนั้นก็ชี้ไปยังทิศทางห้องข้างๆ "กลับจวนไปแล้วเจ้าค่ะ"

"เช้าปานนี้เชียว?" ลู่เนี่ยนถามอย่างแปลกใจ

จากการผูกมิตรที่วัดเซี่ยงกั๋วหลายครั้งก่อนหน้านี้ พวกนางก็นับว่าจับทางนิสัยของฮูหยินอันกั๋วกงได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว ล้วนแต่มาแต่เช้าตรู่ ไปรำลึกความหลังที่ตำหนักว่านเซิงสักพัก หากเวลายังเช้าอยู่ก็จะไปสวดมนต์ที่ตำหนักกวนอิม ตอนรับประทานอาหารกลางวันในวัด ก็จะส่งคนไปรับอาหารเจที่โรงทาน แล้วกลับมารับประทานที่ห้องพัก ช่วงบ่ายก็งีบหลับสักพัก ฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ พอตกเย็นถึงจะกลับจวน แต่วันนี้ อย่าว่าแต่ตกเย็นเลย ข้างนอกแดดยังเปรี้ยงๆ อยู่แท้ๆ กลับกลับไปก่อนเสียแล้ว อีกทั้งความเคลื่อนไหวยังน้อยมาก พวกนางสองคนไม่ได้ยินเสียงเลย

แม่นมเหวินกลับเห็นเข้า จึงกล่าวกับทั้งสองคนว่า "สีหน้าของฮูหยินอันกั๋วกงดูไม่ได้เลยเจ้าค่ะ ดูจากท่าทางแล้ว เกรงว่าคงจะเป็นลมแดดแน่"