บทที่ 163 ไม่แค้นจนอกแตกตายก็ให้มันรู้ไป!

บทที่ 163 ไม่แค้นจนอกแตกตายก็ให้มันรู้ไป!

ตำหนักว่านเซิง ฮูหยินอันกั๋วกงมีสีหน้าโศกเศร้า

จางอิงมองดูป้ายวิญญาณของพี่ชายทั้งสอง สวดมนต์เป็นเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง

ภายในตำหนักกลิ่นธูปไม้จันทน์หอมอบอวล เมื่อก่อนนางจะรู้สึกสงบจิตสงบใจ แต่วันนี้กลับรู้สึกอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

จางอิงลุกขึ้นเดินออกจากตำหนักใหญ่ไปโดยไม่ได้รบกวนมารดาเอก

ที่ระเบียงทางเดิน นางเห็นลู่เนี่ยนกับอาเวยเดินสวนมา

เมื่อเผชิญหน้ากัน ลู่เนี่ยนก็ชิงลงมือก่อน "ท่านแม่เจ้าอยู่ข้างในหรือ? เหตุใดเจ้าถึงไม่อยู่เป็นเพื่อนเล่า? จะว่าไป วันนี้เทศกาลจงหยวน เจ้าได้เซ่นไหว้อี๋เหนียงของเจ้าหรือยัง?"

ถามรวดเดียวสามคำถาม สองคำถามแรกยังพอนับว่าเป็นคำถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเวลาบังเอิญเจอกัน แต่คำถามสุดท้าย กลับทำเอาจางอิงถึงกับไปไม่เป็น

"ข้า..." นางไม่รู้จะตอบอย่างไร ทั้งยังกลัวฮูหยินอันกั๋วกงจะได้ยิน จึงหันกลับไปมองทางด้านในตำหนักโดยสัญชาตญาณ

ลู่เนี่ยนมองดูท่าทางมีชนักติดหลังของนางก็รู้คำตอบแล้ว