บทที่ 165 ใครจะเหลือชื่อเสียงไว้ให้ท่านแม่ข้า!

บทที่ 165 ใครจะเหลือชื่อเสียงไว้ให้ท่านแม่ข้า!

สิ้นเสียงนั้น อาเวยตั้งใจฟังอย่างละเอียด นางสังเกตอย่างฉับไวว่าหลายคนที่อยู่บริเวณรอบนอกต่างก็กำลังเงี่ยหูฟังเช่นกัน

สองวันที่ผ่านมานี้ มีคนพูดเรื่องการแต่งงานทั้งในที่แจ้งและที่ลับมากมาย แต่การโยนชื่อลู่เนี่ยนออกมาถามกันตรงๆ แบบนี้เพิ่งจะเคยมีเป็นครั้งแรก

แววตาของจางเจิ้นหลี่ฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดจะมีคนถามตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ

"มีความคิดเช่นนี้อยู่จริงขอรับ" เขากระแอมเบาๆ แล้วประสานมือคารวะฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสอง "ข้าและฮูหยินลู่อยู่ในวัยนี้แล้ว หากจะคุยกันเรื่องเหล่านี้ย่อมแตกต่างไปจากสถานการณ์ของหนุ่มสาววัยแรกรุ่นอยู่มาก มีเรื่องให้ต้องพิจารณามากมายทีเดียว"

"ตอนนี้ยังอยู่ในระหว่างการปรึกษาหารือ รบกวนฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองโปรดอย่าเพิ่งเร่งรัดไต่ถาม หากมีเรื่องมงคลเมื่อใด ข้าจะต้องเชิญท่านทั้งสองมาร่วมดื่มสุรามงคลอย่างแน่นอนขอรับ"

รอยยิ้มของฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองแข็งค้าง

แม้ท่าทีของเส้าชิงจางจะดูดีเพียงใด แต่ถ้อยคำที่แฝงมาก็คือการบอกให้พวกนางเลิกยุ่งและเลิกชี้แนะได้แล้ว

ความจริงพวกนางก็ไม่ได้กะจะก้าวก่ายชี้นิ้วสั่งอะไร เพียงแต่มีความอยากรู้อยากเห็นมากกว่า ทว่าหน้าตาก็มีอยู่แค่นี้ จึงได้แต่ลงบันไดตามที่จางเจิ้นหลี่ปูไว้ให้ แล้วรับคำอย่างแกนๆ ว่า "แน่นอนๆ"

จางเจิ้นหลี่เห็นดังนั้นจึงไม่พูดอะไรต่อ