บทที่ 162 ระวังจะจับปลาไม่ได้สักตัว!

บทที่ 162 ระวังจะจับปลาไม่ได้สักตัว!

เห็นปฏิกิริยาของลู่เนี่ยนเช่นนี้ จางเจิ้นหลี่จึงเอ่ยขึ้นว่า "ไม่แปลกใจ แต่กลับไม่เชื่อหรือ?"

"เป้าหมายของข้าคือการปั่นป่วนจวนอันกั๋วกงให้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ความถูกอกถูกใจเพียงเล็กน้อยของท่าน ข้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อแล้วมันสำคัญอันใดเล่า?" ลู่เนี่ยนตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาที่สุด "ส่วนท่านต่างหาก คำพูดเหล่านี้เอาไปหลอกสตรีที่ไม่ประสีประสาเรื่องความรักก็แล้วไปเถอะ แต่อย่าหลอกกระทั่งตัวเองเข้าล่ะ วันหน้าหากมาด่าว่าข้าปั่นหัวท่าน ล้อเล่นกับความรู้สึกของท่าน ข้าไม่เพียงจะไม่ยอมรับ แต่ยังจะหัวเราะเยาะท่านอีกด้วย"

จางเจิ้นหลี่หยิบถั่วลิสงขึ้นมาเม็ดหนึ่งเช่นกัน ค่อยๆ แกะเปลือกอย่างเชื่องช้า "หรือว่าตอนนี้เจ้าไม่ได้กำลังหัวเราะเยาะข้าอยู่?"

คราวนี้ลู่เนี่ยนไม่ได้โต้แย้ง กลับพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "ก็จริง"

"ข้าหัวเราะเยาะที่ท่านอายุใกล้จะสี่สิบอยู่รอมร่อ ทั้งยังเคยแต่งงานมาแล้วหนหนึ่ง แต่จนป่านนี้เรื่องชายหญิงกลับยัง... ยังแยกแยะไม่เป็นถึงเพียงนี้"

"สิ่งที่ท่านเรียกว่าถูกอกถูกใจ คือความรักใคร่ชื่นชอบอันใดกัน? พูดให้ชัดก็คือเป็นหมากที่สามารถบุกตะลุยฝ่าฟันแทนท่านได้ก็เท่านั้น"

"กระดานหมากรุกฉู่ฮั่น เรือเดินหมากทางตรง ปืนใหญ่ข้ามเขา เบี้ยข้ามแม่น้ำไม่หวนกลับ แบกรับฐานะใดก็ทำหน้าที่ตามนั้น หากทำได้ดีก็จะเข้าตาใต้เท้าจางอย่างท่าน แต่หากเรือตัวนั้นดุดันขึ้นมาอีกหน่อย ไม่เพียงเดินหมากทางตรงได้ยังสามารถทะยานเฉียงได้ ก็จะได้รับคำว่า 'ถูกใจ' จากท่านกระมัง"