บทที่ 161 ที่แท้ก็บ้าคลั่งอย่างยิ่ง

บทที่ 161 ที่แท้ก็บ้าคลั่งอย่างยิ่ง

ปลายนิ้วถูไถไปมา

แม้เสียงจะดัง แต่ก็ไม่ได้ตีแรงนัก ไม่รู้สึกเจ็บ กลับรู้สึกชาเสียมากกว่า

เผชิญหน้ากับการยั่วยุของลู่เนี่ยน จางเจิ้นหลี่เม้มปากหัวเราะเบาๆ ไม่ได้กล่าวคำใดเพื่อเพิ่มเชื้อไฟ

หลังจากลู่เนี่ยนนั่งลงบนเรือเรียบร้อยแล้ว จางเจิ้นหลี่ก็ก้าวตามขึ้นมาอย่างมั่นคง นั่งลงข้างนาง ยังคงมีท่าทีสบายอารมณ์เช่นเคย

คนพายเรือสายตาจดจ่อ จมูกไม่ดมกลิ่นใด เมื่อแน่ใจว่าแขกนั่งมั่นคงแล้ว จึงใช้ไม้ถ่อดันฝั่ง

เรือลำน้อยเลื่อนไหลไปกลางแม่น้ำอย่างนุ่มนวล ลอยไปทางเวทีงิ้ว

ตามความต้องการของแขก เรือไม่ได้เข้าไปใกล้จนเกินไป เมื่อหยุดอยู่ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลกลางแม่น้ำ คนพายเรือก็กระโดดขึ้นฝั่งไปอย่างคล่องแคล่ว

บนเรือเหลือเพียงลู่เนี่ยนกับจางเจิ้นหลี่

ภายในห้องโดยสารมีสุราและกับแกล้ม