บทที่ 157 ไม่ใช่การจับผิด แต่เป็นความสงสัย

บทที่ 157 ไม่ใช่การจับผิด แต่เป็นความสงสัย

บนเวทีงิ้ว หลิ่วเมิ่งเหมยในสวนดอกไม้กำลังพร่ำพรรณนาความในใจต่อภาพวาด

สายตาของอาเวยจับจ้องไปที่นั่น ฟังเสียงร้องงิ้ว เนิ่นนานก็ถามประโยคที่ไม่เกี่ยวข้องกันขึ้นมาว่า “ท่านตาบอกว่า อันกั๋วกงจงรักภักดีต่อฝ่าบาทมาก”

เสิ่นหลินอวี้เองก็ดึงสติกลับมา คิดครู่หนึ่ง “เป็นเช่นนั้นจริงๆ ฝ่าบาททรงไว้วางใจเขามาก”

“เขาอายุมากกว่าฝ่าบาทไม่กี่ปี สืบทอดบรรดาศักดิ์มาตั้งแต่ยังหนุ่ม ตอนที่ฝ่าบาทยังเป็นองค์ชายก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาแล้ว”

“ฝ่าบาททรงขึ้นครองราชย์ตั้งแต่ยังหนุ่ม ฮ่องเต้หนุ่มกับขุนนางเก่าแก่ในราชสำนัก โดยเฉพาะขุนนางผู้ใหญ่ที่อดีตฮ่องเต้แต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการ มักจะมีความขัดแย้งและเห็นไม่ตรงกันบ้าง ข้าไม่ต้องพูดละเอียด เจ้าก็น่าจะพอนึกออก”