บทที่ 156 งั้นข้าจะไปเพิ่มความวุ่นวายให้พวกเขาอีกสักหน่อยก็แล้วกัน

บทที่ 156 งั้นข้าจะไปเพิ่มความวุ่นวายให้พวกเขาอีกสักหน่อยก็แล้วกัน

มู่เฉิงชิงหัวไว แค่สะกิดก็เข้าใจแล้วว่าเขาอยากหาใคร จึงชะโงกหน้ามองลงไปเบื้องล่าง แต่กลับเห็นเพียงคลื่นฝูงชนที่ขวักไขว่ไปมา

แบบนี้จะหาเจอได้อย่างไร?

มู่เฉิงชิงเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะกดเสียงต่ำถาม “ท่านอยากชวนคนมาดูโคมไฟ ทำไมไม่บอกกล่าวนางล่วงหน้าเล่า?”

เสิ่นหลินอวี้มองดูคลองและถนนที่คึกคักเบื้องล่าง ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก “เพิ่งคิดขึ้นมาได้กะทันหันน่ะ”

มู่เฉิงชิงหลุดขบขันออกมา ไม่ได้เอ่ยว่าเชื่อหรือไม่ เพียงแต่ชี้ชวนและอธิบายให้เขาฟัง

“ท่านจวิ้นอ๋องของเราคงมีงานราชการรัดตัว เกรงว่าคงไม่ได้เดินเที่ยวงานวัดอย่างจริงจังมาหลายปีแล้วกระมัง”

“ข้าเป็นคนว่างงานมาแต่ไหนแต่ไร ที่บ้านก็มีพี่น้องที่ชอบเที่ยวเล่น เพื่อให้พวกเขาสนุกกันเต็มที่ ข้าไม่ปิดบังท่านหรอกนะ เมื่อวันก่อนข้ายังไปถามไถ่ที่ว่าการที่จัดงานอยู่เลยว่าครั้งนี้มีของเล่นอะไรแปลกใหม่บ้าง”

“นั่นไง บนบกที่คึกคักที่สุดก็ต้องเป็นตรงเท้าเรานี่แหละ มีมังกรพ่นไฟ แล้วดูตรงโน้น ตรงโน้นยังมีคนเดินต่อขาไม้พ่นไฟด้วย”

“ส่วนทางน้ำน่ะ ครั้งนี้อนุญาตให้ลอยโคมไฟได้เฉพาะทางตอนใต้ของตรอกฉางผิงเท่านั้น เห็นไหมว่าทางปลายน้ำเต็มไปด้วยโคมลอยลอยฟ่อง”